Toen ik samen met je
in asiel zat
en de bestelling opnam
van hoe het beter kon,
liepen jij en ik achterop,
de vrome verwachtingen
werkten zich hogerop, en jij
hing ze braaf aan de kapstok,
voor jou werd het te zwaar
voor mij veel te licht,
tot de vervlogen jaren
aan de voordeur klopten:
“vertrek je nog of laat je het los,
jouw asiel om niets.”